Z Kazachstanu do Polski: jak Sofii znalazła dom w obcym kraju

Historia Sofii Iskakowej pokazuje, że przeprowadzka do Polski z Kazachstanu to nie tylko logistyczne wyzwanie, ale przede wszystkim lekcja samodzielności, otwartości i odkrywania nowej tożsamości.

Sofii pochodzi z Ałmaty, miasta, które przez 22 lata było jej całym światem. Wszystko miała na wyciągnięcie ręki — szkołę w pobliżu, uniwersytet zaledwie 15 minut pieszo od domu. To poczucie bezpieczeństwa i stabilności było dla niej fundamentem. Jednak w lutym 2014 roku, mając zaledwie 21 lat, podjęła decyzję, która zmieniła jej życie. Wyjechała do Polski na wymianę akademicką, nie wiedząc dokładnie, dokąd ją to zaprowadzi.

Droga do Polski: bez aplikacji i bez pewności

Wyjazd do Polski nie był spontaniczną decyzją. Sofii musiała go zaplanować samodzielnie — w Kazachstanie nie istnieje system Erasmusa w takiej formie jak w Europie. Jej rodzice początkowo podchodzili sceptycznie do pomysłu. Obawiali się o bezpieczeństwo córki i jej zdolność radzenia sobie w obcym kraju. Sofii w pełni rozumiała te obawy, zwłaszcza że wyjazd wiązał się ze znacznymi wydatkami.

Podróż z Ałmaty do Polski trwała ponad 12 godzin. Sofii leciała w niewielkiej grupie studentów trasą przez Stambuł do Warszawy. Gdy wylądowali na lotnisku Chopina, nikt na nich nie czekał. To był początek lekcji samodzielności — pytając przechodniów i krok po kroku odnajdując drogę, dotarli na Dworzec Centralny.

Warto pamiętać, że w 2014 roku podróżowanie wyglądało zupełnie inaczej niż dziś. Nie było ChatGPT, Jakdojade czy map online. Płacić można było wyłącznie gotówką lub kartą, a znalezienie kantoru wymagało samodzielnego myślenia. Sofii wspomina z uśmiechem, jak dużym ułatwieniem są dzisiaj rozwiązania takie jak BLIK czy aplikacje mobilne. Jednak to właśnie dzięki tym wyzwaniom nauczyła się radzić sobie w nowych warunkach.

Pierwsza noc w Bydgoszczy: chaos i intensywne emocje

Tego samego dnia, po dotarciu na Dworzec Centralny, Sofii i jej grupa ruszyły dalej — do Bydgoszczy, gdzie czekał na nią nowy etap życia. Na Dworcu Głównym bilety kupowali samodzielnie w kasie, ucząc się wszystkiego na bieżąco. Kolejnym doświadczeniem była podróż pociągiem PKP Intercity — brak przypisanych miejsc oznaczał kilka godzin spędzonych na stojąco, z walizkami w wąskim korytarzu.

Dziś Sofii wspomina ten moment z uśmiechem jako jedną z pierwszych, bardzo konkretnych lekcji samodzielności. Wtedy było w tym jednak sporo chaosu, niepewności, ale też intensywnych emocji. Mieszanka ekscytacji i ogromnego strachu towarzyszyła jej każdego dnia. Z jednej strony marzyła o nowym świecie, z drugiej pojawiały się obawy, że zostawia wszystko, co jest jej dobrze znane.

Samotność i brak wspólnych posiłków

Najbardziej dotkliwym doświadczeniem podczas tej podróży były chwile samotności. Święta, ważne wydarzenia czy nawet zwykłe posiłki przy wspólnym stole — wszystko to przypominało jej, że jest z dala od domu. Ceną, którą przyszło jej zapłacić za nowe możliwości, był brak wspólnego czasu z rodziną i przyjaciółmi z Ałmaty.

To wyrzeczenie, które dla wielu osób mogłoby wydawać się wręcz nie do zaakceptowania. Jednak Sofii zdecydowała się na to świadomie, rozumiejąc, że każdy wybór niesie ze sobą zarówno zyski, jak i straty. Wyjazd do Polski dał jej możliwości, których w Kazachstanie nigdy by nie doświadczyła, ale kosztowało ją to ludzi, którzy stanowili jej fundament.

Polacy przyjęli ją naturalnie

Zajęcia na uniwersytecie i codzienne życie w Bydgoszczy szybko pokazały Sofii, że komunikacja to nie tylko słowa. Największym wyzwaniem okazała się konieczność uczenia się wszystkiego na bieżąco — bez możliwości zatrzymania się, sprawdzenia informacji czy skonsultowania się z kimś bliskim. Zdarzały się momenty dezorientacji, ale nigdy nie przeradzały się one w coś, co mogłoby ją zatrzymać.

Z czasem zaczęła dostrzegać, jak ważną rolę odgrywa ciekawość świata. Stała się dla niej czymś w rodzaju tarczy i jednocześnie kompasu. Zamiast się wycofywać, wybierała obserwację, pytania, próby i naukę poprzez doświadczenie. W ten sposób trafiła też na Polaków, którzy od samego początku przyjmowali ją w sposób naturalny i serdeczny.

Nie koncentrowali się na tym, że mówi po polsku wolniej i czasem z błędami — ważniejsza była chęć porozumienia. Dzięki tej otwartości szybko poczuła się częścią grupy i społeczności, znacznie szybciej, niż mogła się spodziewać. To doświadczenie pokazało jej, że integracja nie zależy od doskonałości języka, lecz od autentyczności i chęci nauki.

Polskie korzenie w tle

W rodzinie Sofii, zwłaszcza ze strony mamy, od lat pojawiały się opowieści o polskich korzeniach. Był to ważny element rodzinnej historii, choć przez długi czas pozostawał raczej w tle i nie wpływał znacząco na jej tożsamość. Znacznie większą rolę odegrało wychowanie i dorastanie w Kazachstanie. To właśnie tam ukształtowały się jej wartości, sposób postrzegania świata i relacje z ludźmi.

Dziś nie definiuje siebie wyłącznie jako Polka ani wyłącznie jako Kazaszka. Obie kultury stały się jej bliskie i obie w równym stopniu wpłynęły na to, kim jest. Jak sama podkreśla, Kazachstan dał jej korzenie, a Polska pozwoliła rozwinąć skrzydła. Być może właśnie w połączeniu tych dwóch światów odnajduje siebie w pełni.

Dekada pracy w Polsce i zmiana perspektywy

Przez ostatnią dekadę życia w Polsce Sofii koncentrowała się przede wszystkim na rozwoju zawodowym. Pracowała w dużych firmach i korporacjach, zajmując stanowiska związane z analizą danych, procesów i biznesu. Był to dla niej czas intensywnej nauki. Polska dała jej wiele możliwości rozwoju, za które do dziś pozostaje wdzięczna.

Przez długi czas rzadko jednak opowiadała o sobie — o Kazachstanie, swojej drodze i życiu sprzed przeprowadzki do Polski. Traktowała tę historię jako coś naturalnego i niezbyt wyjątkowego. Wszystko zmieniło się w 2025 roku. Podczas jednej z rozmów znajomi zadali jej pozornie proste pytanie: “Dlaczego właściwie nie opowiadasz o Kazachstanie i swojej historii?”. To pytanie zostało z nią na długo i sprawiło, że zaczęła patrzeć na własne doświadczenia z zupełnie innej perspektywy.

W ciągu zaledwie roku jej życie nabrało nowego tempa. Profil na Instagramie @from_sofii zaczął dynamicznie zyskiwać popularność. Kolejnym krokiem było założenie własnej firmy turystycznej. Jej celem stało się pokazywanie Kazachstanu z innej, bardziej osobistej perspektywy — poprzez podróże, doświadczenia i autentyczne historie.

Co to oznacza dla potencjalnych emigrantów?

Historia Sofii pokazuje, że przeprowadzka za granicę to nie tylko zmiana miejsca zamieszkania. To transformacja, która zmienia sposób myślenia, uczy samodzielności i otwiera nowe możliwości. Kluczowe elementy jej sukcesu to:

Otwartość na nowe doświadczenia — zamiast się wycofywać w obliczu wyzwań, Sofii wybierała naukę i obserwację.

Akceptacja lokalnej społeczności — Polacy przyjęli ją naturalnie, co szybko dało jej poczucie przynależności.

Świadomość ceny — Sofii wiedziała, że przeprowadzka będzie wiązać się z samotnością i daleką od rodziny, i zaakceptowała to.

Długoterminowa perspektywa — przez dekadę pracowała nad rozwojem zawodowym, aby w końcu wrócić do swoich korzeni w inny sposób.

Dziś, gdy technologia czyni podróże i przeprowadzki łatwiejsze, historia Sofii przypomina, że najważniejsze wyzwania nie są techniczne — są emocjonalne i społeczne. Jej doświadczenie pokazuje, że przeprowadzka do Polski może być początkiem nowego rozdziału, w którym stare korzenie i nowe możliwości tworzą coś wyjątkowego.